#3

Żyję WYOBRAŻENIEM o sobie.  W tych moich licznych, często mniej lub bardziej sprecyzowanych wyobrażeniach WYDAJE MI SIĘ.
Wydaje mi się, że podążam właściwą drogą.
Wydaje mi się, że postępuję słusznie.
Wydaje mi się, że moje życie ma sens. 
Wydaje mi się, że jutro znowu będzie padać.

Wydaje mi się, że to bez sensu. Niczego nie jestem pewna. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek miała poczucie, że z całą pewnością, niezachwianym głosem, bez mrugnięcia okiem mogę powiedzieć ,,tak, to, co teraz robię jest czymś, co zawsze chciałam robić". Może mam wobec siebie za duże wymagania, ale takie poczucie pewności jest zjawiskiem, z którym spotykam się na co dzień. Może zadaję za sobie dużo pytań? Może to właśnie to wcześniej wspomniane życie wyobrażeniami. Przecież zawsze mogę czytać szybciej, pisać lepiej, wyglądać ładniej, żyć pełniej. Tylko czy to do czegokolwiek prowadzi? 

Zastanawia mnie, w jaki sposób objawia się ta ,,pewność". Czy to impuls, krótszy niż mrugniecie okiem, który rozwiewa wszystkie wątpliwości niczym rzucenie monetą, kiedy to zazwyczaj jeszcze w trakcie jej lotu zaczynasz pragnąć, na którą konkretnie stronę ma upaść?
W sobotę moja koleżanka z podstawówki bierze ślub. Z miłości. Wcale nie oczekuje dziecka ani willi z basenem na drugim końcu świata. Skąd wie? Skąd MA PEWNOŚĆ, że ten jej blondyn o rozanielonych oczach jest właśnie tym jedynym? Dlaczego nie zastanawia się, czy w niedzielę nie poznałaby jakiegoś blondyna o rozanielonych do kwadratu oczach, który byłby bardziej (tu dopisz jakikolwiek przymiotnik typu przystojny, zabawny, inteligentny). Skąd u 20 letniej dziewczyny, która jeszcze kilka lat temu podbierała mi w szkole kredki przekonanie, że z tym konkretnym człowiekiem chce spędzić każdy kolejny dzień życia, urodzić mu dzieci, gotować obiady, myć zabrudzone przez niego talerze, kłaść się obok niego i budzić aż do śmierci? Tak teraz myślę, że chyba nie mam serca. A jeśli już mam, to równie dobrze mogłabym się na nie zamienić z siedmiolatką. Podobno dojrzewa się do 21 roku życia. Zostało mi niecałe dwa miesiące. A gdyby tak, dla odmiany, zamiast biustu rozwinęła mi się emocjonalność łamana przez pewność swego?


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

#7

Obraz
Pada deszcz. Podchodzę do okna na palcach, jak najciszej, żeby nie zbudzić śpiącego pod nim kota. Odchylam lekko okno. To idealny czas, żeby siąść na parapecie i NIE myśleć. Zresztą uderzające z coraz większą częstotliwością o parapet krople i tak zagłuszyłyby wszystkie myśli. Po prostu patrzę. W trakcie deszczu świat nabiera intensywniejszych barw.  Jakby ktoś w programie do obróbki graficznej przyrody nagle podkręcił jej nasycenie. Zieleń liści drzew, które są teraz na mojej wysokości aż bije po oczach. A może z tej perspektywy wyglądają tak zawsze, a swoje pospolite, wypłowiałe odbicie mogą widzieć wszyscy, których przyziemne sprawy ściągają ich krótkowzroczne spojrzenie tuż przed siebie, nie mierząc nigdy wyżej? Chłodne powietrze przyjemnie muska moją skórę. Lekka firanka powiewa na wietrze, zakrywając mi ramiona niczym welon. Widzę jak ostatnie z ptaków, które myślały że ich skrzydła pokonają siłę żywiołu chowają się pośpiesznie w koronach drzew. Widzę dach sąsiada, na...
Czytaj więcej

#2

Dlaczegowszyscytylemówiąlecztaknaprawdętymswoimpotokiemsłównicnowegoniewnosząciągletylkodlaczegopocogdziekiedyplotkiplotkiplotkiodświtudonocyniezamykająustchcęuciec. Od samego rana czuję się przytłoczona potokiem słów. To chyba nawet nie potok, ale ogromna lawina, w której zamiast płatków śniegu są słowa, które równie bezcelowe i pozornie piękne. Owszem, można doszukać się w nich głębszego znaczenia, jakiegoś przekazu, ale czy w życiu nie chodzi o to, by zachwycać się po prostu ich lekkością? Pojedyncze płatki śniegu są malutkimi cudami natury, nad którymi mogłabym zachwycać się godzinami, lecz gdy stłoczą się one w potężną lawinę, stają się niebezpieczne, mogą przygnieść, zadusić. Tak samo jest ze słowami. Czyż nie jest tak, że najpiękniejsze chwile w życiu obyły się bez słów?  Od kiedy przyjechałam do domu nie mogę się przyzwyczaić do ciągłych, głośnych rozmów. W jednym, małym pomieszczeniu potrafią się toczyć trzy rozmowy jednocześnie. To dla mnie za dużo. Próbuję w...
Czytaj więcej